tagged as aquitaine tag leader Pascalino

Bidart, Aquitaine, France at 2:29pm CEST.

Departed from Bidart, Aquitaine, France at 1:52pm CEST. Arrived at Bidart, Aquitaine, France at 2:29pm CEST.

Bidart, Aquitaine, France at 1:52pm CEST.

Departed from Bidart, Aquitaine, France on Jun 13, 2013 9:30pm CEST. Arrived at Bidart, Aquitaine, France on Jun 16, 2013 1:52pm CEST.

Bidart, Aquitaine, France at 9:22pm CEST.

Departed from Bidart, Aquitaine, France at 9:08pm CEST. Arrived at Bidart, Aquitaine, France at 9:22pm CEST.

Departed from Biarritz, Aquitaine, France on Jun 12, 2013 1:12pm CEST. Arrived at Bidart, Aquitaine, France on Jun 13, 2013 9:08pm CEST.

Biarritz, Aquitaine, France at 1:12pm CEST.

Departed from Saint-Jean-Pied-de-Port, Aquitaine, France at 8:33am CEST. Arrived at Saint-Jean-Pied-de-Port, Aquitaine, France at 4:37pm CEST.

De Emoconie
De Emoconie is het vierde argument.
Het boek is klaar, de Emocons ook. Productie en distributie ook, zo goed als. Alles moet nu naar het publiek. Om alles wereldkundig te maken en bij de mensen te brengen. Hoe? Ik vond op de Weg al Taulant, en dat geeft al veel aan. Het komt in orde met de Emoconie, dat is zeker. Erover spreken helpt! Inderdaad, als ik aan mensen een en ander uitleg, komen nieuwe ingevingen, niewe perspectieven een bod. Zo kan ik stap voor stap vooruitkomen in de Emoconie. Opnieuw: eens thuis, is er veel werk aan de winkel!
Maar met perspectief en hoop op welslagen ga ik stap voor stap vooruit, net als op de Weg doorheen modder of in de gietende regen: stap voor stap, niet stoppen, blijven doorgaan, zelfs traag en moeizaam, niet opgeven, elke stap is dertig centimeter dichter bij het doel en na duizenden van dergelijke strompelstapjes... kom ik aan! Op de Weg gaat niets verloren; op de Weg is alles mogelijk; op de Weg komt alles in orde; op de Weg vind je steeds weer oplossingen. Stap voor stap vervollidigt zich de Emoconie.
De Emoconie is het Vierde Argument.

Perspectief en Hoop is het Derde Argument.
De vuilbak van het verleden wordt voor ophaling en vernietiging buitengezet en het heden biedt chaos en een ondoordringbaar bos. Ik maakte het eergisteren mee: ik had me vergist in de weg, de ballisage (wegaanduiding) gemist. Ik ging rechtdoor, een bos in en het pad werd steeds moeilijker en moeilijker wegens de begroeiïng. Dit kon niet juist zijn! Het bos werd ondoordringbaar en het pad was er bijna geen meer. Ik was niet van plan in dit woud te verdwalen en realiseerde me ook dat er helemaal geen wegaanduiding meer was. Dus keerde ik op mijn stappen terug. Daarbij liep ik (voor het eerst) een kleine verwonding onderaan mijn linkervoet op. Daarom deed ik mijn sandalen om, maar wegens het water, het slijk en weet ik nog al niet, brak het koord van mijn rechtersandaal en kon ik ze niet meer gebruiken. Uiteindelijk kwam ik op het kruispunt dat ik had verlaten en zag onmiddellijk mijn vergissing. Wat betekende dat nu allemaal? De fout, de verkeerde weg, de ongelukken, maar ook de correctie en het terugvinden van de juiste weg. Zo ook op de Weg! Je fouten inzien laat je even terechtkomen in een chaos van ondoordringbaarheid. Paniek slaat toe, je maakt nog meer fouten en komt ongelukken tegen. Alles zit je tegen. Maar dan haal je diep adem en zet je de zaken op een rij om er logisch over na te denken. Je ziet wat je moet doen om een en ander te corrigeren en je doet het. Plots is er weer de Weg: perspectief op de bestemming, en vernieuwde hoop op rechtzetting van de fout met dus een goed einde: tout est bien qui fini bien.
Zeg nooit nooit. Zeg nooit het is te laat. Het is nooit te laat.
Er kan nog veel worden rechtgezet, dat besef ik wel. Met mensen, situaties en toestanden. Met kennissen, familie, instellingen en bedrijven, zelfs met overledenen en wel door praten en doen. Er is Perspectief op nieuw en beter. Goed dit keer, echt goed, stevig, vast en zeker. Met Hoop op een goed verloop en een mooi eind.
Perspectief is niets anders dan de Weg naar Santiago die voor me ligt: langgerekt en eindeloos lijkend, in perspectief verdwijnend in de verte, breed bij mij en als een haartje zo dun zo ver weg. De Weg. Waar de Weg eindigt ligt Hoop: opdat de Weg nooit eindigen zou en steeds goed blijven zou. Perspectief stuurt je de toekomst in en Hoop maakt ze mooi en goed.
Ik krijg ze op de Weg naar Santiago en ik mag ze meenemen in mijn rugzak, naar huis. Maar eens thuis moet ik ze gebruiken en er iets aan doen, om realisatie te verkrijgen.
Is dat niet wat ik over de Emoconie schreef? Het duwtje in de rug, dat je vooruitdrijft en uiteindelijk negativiteit door positiviteit vervangt? Perspectief op correctie van die negativiteit met Hoop op het schitterend mooie van die positiviteit, die om de hoek te wachten ligt? Welja, daarom is het vierde argument al in aantocht: de Emoconie.

Maar het derde argument is Perspectief en Hoop.

Een inspiratiebron voor de argumenten is het Onze Vader, geschreven door wijlen André Vandecasteele, vriend en lid van de Orde van de Prince, afdeling Oostende.
Het is een schitterende kracht, die hij ons heeft nagelaten.
Dank daarvoor, André!

Het Onze Vader

Onze Vader,
die in de mensen leeft,
moge in ons leven,
uw naam geheiligd worden.

Moge in ons samenzijn
uw rijk zichtbaar worden.

Moge in onze dagelijkse inzet
uw wil geschieden
als een teken
en een oproep
voor mensen op aarde.

Maak ons voor elkaar
en voor de wereld
tot leven gevend brood,
tot krachtig voedsel
van vriendschap en vertrouwen,
van perspectief en hoop.

Maak ons - over fouten
en tekorten heen -
tot mensen
van vergeving en vrede,
zoals U bent voor ons.

Maak ons vrij
van engst
en van alles wat denken
en doen verlamt,
en laat ons niet verzinken
in de bekoring
van de middelmatigheid.

Maar wees voor ons
kracht en uitdaging
om ten volle te leven
in eeuwigheid
en ook vandaag.

Amen.

Loslaten en Liefhebben
Loskomen van fouten van vroeger is het tweede argument.
Het is als een combinatie van de Turmeric Emocon en de Yarrow Emocon. Iedereen deed wel wat verkeerd, niemand is perfect en bij mij is dat niet anders. Donkere of zwarte bladzijden omslaan en zo laten, nooit meer herlezen, niet meer meemaken! "Een omgeslagen bladzijde" en "een afgesloten hoofdstuk" zijn immers geijkte uitdrukkingen.
"Bemin uw naaste zoals uzelf" zegt de Bijbel.
Liefhebben begint bij jezelf dus. De Camino confronteert je met jezelf, zo zegt men steeds in boeken en gesprekken over deze pelgrimstocht. Zo is dat, het is niet anders! Ik zit hier in de gîte "l'Escargot" in Uhart Mixe, een Baskisch dorpje met een handvol huizen en een kerk (zie foto). De koorgroep is er ook, en een aantal Engelsen (Schotten eigenlijk). Terwijl ik dit schrijf, kijk ik even op en voor me hangt een affiche aan de muur. Het is een publiciteit voor een boek over de tocht naar Santiago, geschreven door Gérard Trèves. De titel zegt al alles waarover ik het thans heb: MARCHER pour apprendre à aimer. Wat erbij staat is nog meer to the point: Vide ton sac et allège ton âme... Inderdaad, dat is het precies: loslaten en liefhebben. Meer moet dat niet zijn. Toch?
* * *
Legen, achterlaten, wegwerpen
Grote Kuis
Plaats maken
voor het wit, het rood, het groen
voor alle mooie kleuren
om het landschap
op te vullen
het landschap van mezelf
* * *
Loslaten en Liefhebben is het tweede argument.

Een pelgrimstocht is iets ernstig.
De Pilgrimage is het antwoord op de Roep van de Weg, die onweerstaanbaar is en waartegen geen verzet mogelijk is.
Het is een hele onderneming, die zwaar en lastig is, zonder comfort en verplicht.
Een pelgrimstocht is geen toeristische pleziertocht, kan bijwijlen wel aangenaam zijn, maar niet amusant. Geen plezier, geen amusement. Geen vertier, geen feest.
DUIDELIJK GENOEG?

De weersomstandigheden maken het Franse deel van mijn pilgrimage naar Santiago de Compostela extra moeilijk. De aanhoudende regen, de frisse teperaturen en de massa's modder vormen een sterk vertagend obstakel. Alles wat ik heb is en blijft nat en vuil, het is niet anders. Ik leer ermee leven en leg me er bij neer. Toch kon ik al genieten van enkele zonnige dagen met wat warmte, zon en droogmogelijkheden. En ook van enkele korte muzikale momenten, als de eigenaar van de gîte zelf muziek speelt, zoals in de Landes bij de meneer met de banjo en zoals in Navarrenx bij l'Alchimiste (gitaarspel en zang). Ik volg al enkele dagen (of zij mij) een groepje met koorleden, die af en toe wat zingen, zoals bij het Acceuil des Pélerins in de kerk van Navarrenx. Al met al deed ik door dat barre weer dus drie weken over het Franse deel Cahors-Saint Jean Pied de Port, in plaats van twee. Mijn conditie is erg goed, ik ben vol energie. Goed, afgepeigerde voeten 's avonds (zie foto), maar 's morgens weer prima!

Ik hoop dat het weer nog enkel kan beter worden, althans na de Pyreneeën in Spanje. Alles gaat beter met wat warmte en zon. Alhoewel...
Het eerste argument voor deze pelgrimstocht is de penitentie of boetedoening. Het is zoals de schuldbekentenis in het begin van een mis. De dualiteit van goed en kwaad zit in elke mens en dat geef je toe al vanaf het begin. Zo hoort het.
Penitentie betreft voor mij twee aspecten, die inherent onderdeel zijn van de Finisterra Pilgrimage, zoals ik ze noem. Het zijn:
1°. De blote voeten op Terra Sacra 'natuurweg), afgewisseld met de Luna Sandals (Huarachi sandalen) op Terra Non Sacra (asfalt).
2°. Het Vasten, door afschaffen van het middagmaal en door het zoveel mogelijk zelf prepareren (o.a. met de oogst van eetbare wilde planten) van mijn sober avondmaal. Wat niet altijd mogelijk is, omdat er dan een keuken beschikbaar dient te zijn. Indien niet, eet ik het gemeenschappelijk pelgrimsmaal mee. Alhoewel ik misschien wel vermager (een balans is nooit beschikbaar, dus ik weet het niet) ben ik niet zwakker, wel integendeel.
Penitentie is het eerste argument.

Vandaag is het zaterdag, ik verlies de volgorde van de dagen, en, geloof ik, den achtsten juni. Het regent dat het giet, de hele dag zonder ophouden. De hele nacht ook, een storm (c'est l'orage!) met donder en bliksem die blijft duren en uit de bergen komt. Ik zie me verplicht twee etappes om te vormen tot drie om ze wat in te korten.
De stortregen vertraagt alles en natuurlijk ook weer de modder. Vers en sappig! Dit is Baskenland, mooi maar ruig. Dorpjes met vreemd klinkende namen en een taal die niet te verstaan is.
Uiteindelijk kom ik maandag in Saint Jean Pied de Port om dan dinsdag de Pyreneeën over te steken en Spanje binnen te stappen. Da's dan precies drie weken na mijn vertrek. Drie zeer zeer natte Franse weken. Hopelijk wordt Spanje droog, warm en zonnig!

Vandaag werd het écht mooi weer: na de middag verdwenen de wolken en werd het warm en zonnig. Ik stapte 30 km, van Sensacq tot Uzan en deed er acht uren over. Enkel de morgen was modderig (en dus traag), daarna was het gras- en keipaadjes in het veld. Ik passeer piepkleine dorpjes met 100 inwoners en soms een kerkje. Ik vond twee kerkjes waarin ik me even kon terugtrekken: in Pimbo en Fistous. In de verte vanop de heuveltop zie ik al de Pyreneeën en de namen van de dorpjes worden al, naast het Frans, ook in het Baskisch vermeld, anders en onuitspreekbaar. Mandaron, het Landschap, is mooi: heuvels, bossen, velden en boerderijen. Ik heb er nu precies 300 km op zitten. Nog een drietal etappes en ik ben in Saint Jean Pied de Port!

Voor mij is een pelgrimage als vanzelf aan blote voeten gekoppeld. Daarom ook dacht ik, voor ik vertrok, dat ik er zo velen zou ontmoeten. Niet dus. Wel integendeel, ik blijk een soort van unicum te zijn. Een buitenbeentje, of liever, een buitenvoetje. Alweer. Wat echter mooi is, is dat medepelgrims er zeer positief op reageren en er diep respect voor betuigen. Ze fotograferen mijn beslijkte voeten en mijn voetafdrukken op het modderpad in het bos. Voetafdrukken die opvallen temidden van de ontelbare schoenafdrukken, want van blote voeten en grijpende tenen, wegslibbend en zijwaarts schuivend of diep weggezonken in de aarde. En als ze 's avonds in de gîte ontmoeten, nemen ze nog een foto van mij ook: de man die bij de voeten hoort. Er zijn er die mij volgen op de Weg, via de blote-voet-afdrukken op de grond. Mijn voetafdrukken snellen me voorbij en vormen de gesprekken van mensen die me voorbij steken en in de gîte over me spreken. Ik moet mezelf nog nauwelijks voorstellen, men kent me al. Ook mijn bezieling van (medicinale zowel als eetbare) planten wordt erg geapprecieerd en reist met de voetafdrukken mee.

Vandaag ontmoet ik langs de weg La Sagrada Familia, zoals ik hen noem. Een jong koppel met twee kinderen en een ezeltje. Stéphane en Cécile willen tot in Santiago met Victor (4 jaar) en Maxime (1 jaar) en hun ezel Caduchon. Deze laatste heeft twee grote lederen zijrugtassen en draagt bijwijlen Victor. Mama en papa hebben elk een rugzak én de baby ye dragen in een rugdraagzitje, helemaal ingepakt tegen de regen. Ze komen zo uit de Bijbel en passen prachtig in het landschap. Mandaron is er verrukt over en ik ook. We hebben mekaar nog nooit gezien maar toch kennen we mekaar. Want Stéphane zei: 'O, je bent Philippe uit België, de man die blootsvoets loopt en zoveel van planten kent' en ik zei: 'O, jullie zijn de familie met de ezel, op stap naar Santiago', want ons beider reputatie reist sneller dan wijzelf. Hun particulariteit (de Elderberry Emocon) is om als familie met kleine kinderen per ezel te reizen en de mijne is blijkbaar niet alleen de blote voeten, maar ook de planten. Ik oogst immers alle dagen langs de weg eetbare planten en verzorg mensen met mijn fytotherapeutische preparaten, die ik meeheb. De pelgrimstamtam gaat snel. Ik zal de heilige familie nog ontmoeten.

De Nachtegaal, de Eekhoorn en de Specht.
Hier in de streek van Armagnac en straks in de Landes, leven veel eekhoorntjes. Het zijn de kleine, bruine en liefogende echte eekhoorntjes; niet van die grote grijze lelijke donders zoals in Engeland. Eentje zat vlak voor me op de weg in het bos, met spitse oortjes, handvormige pootjes en een sierlijk geplooide pluimstaart. Een mooie verschijning, kortstondig, want 'flits!' weg is ie. De nachtegaal zag ik niet, maar hoorde 'm des te meer. De specht, een jong, zat bij de gracht aan de wegkant. Van herten en everzwijnen zie ik de sporen in de modder. En de honden en katten zijn vriendelijk.

Onderweg maak ik nauwer kennis met mijn vijf zintuigen. Er zijn geuren, smaken en geluiden en wat ik voel en zie is intens. Precies omdat het zo intens is, wil ik het erover hebben.
Onderweg betekent
stappend op Terra Sacra
in bos en veld of langs de wijngaard
water modder gras
naar Compostela
in het landschap vind je ze
alle vijf je zintuigen
in het kleine en het grote
vind je ze terug
1. HET ZICHT * de ogen
Wat je ziet met ogen is helderder dan ooit omdat je alleen bent in de natuur zonder storende elementen. Het landschap, waar ik het al over had, brandt zich in je lenzen en vormt beelden, foto's, prenten en schilderijen in je hoofd ("do you have enough pictures in your head?" - Meet Joe Black). Ze bestaan uit vormen en kleuren, uit de natuur en soms door mensenwerk geschapen.
De eerste kleur is groen.
Groen bestaat uit zoveel schakeringen, dat ze niet meer te beschrijven zijn. Elke schakering is mooi en past wonderwel in het geheel. Bovendien is de vorm medebepalend voor de kleur: de vorm van een boom, een struik, een plant, een blaadje. Groen is de kleur van Empathy, het vierde niveau en herbergt alle schone gevoelens van de mens (hat hart). Omdat het er zo veel zijn, zo verschillend en ook zo specifiek voor elk van ons, zijn er ook zo veel schakeringen van groentinten in de natuur aanwezig. Het Universum weerspiegelt al die al die emoties als een groen palet van kleur.
De tweede kleur is bruin, de kleur van de nederigheid, de kleur van Sint Franciscus. Waar op de grond geen groen is, vult bruin als aarde de spaties op. Ook in schakeringen natuurlijk, want ook nederigheid kent vele vormen en varieert van klein naar groot. Als mededogen, ontferming of erbarmen. Als aandacht en aanwezigheid (ja, Gérard Bodifée). Als hulp en bijstand. Als barmhartigheid en verzorging. Nederigheid blijft klein, maar verheft. (I am invisible). Vn zo bleek als wit tot zo donker als zwart, varieert het bruin. Op de Weg kom je alles tegen!
De derde kleur is blauw (en grijs, diens variant).
Blauw van een hemel zonder wolken, grijs van een bewolkte hemel. Wolken, van wit tot donkergrijs. En de regen, die als een grijze sluier vanuit de verte nadert. Hemelsblauw is het, de kleur van de communicatie, van Expression. Praten, luisteren en van gedachten wisselen. Met mensen, met jezelf en met Mandaron, het landschap. Bidden ook, want blauw is ook de kleur van Maria, de Moeder Gods. Bidden is ook comminiceren. Vragen stellen en antwoorden krijgen, maar ook vragen krijgen en antwoorden geven. Vooral ook antwoorden krijgen op ongestelde vragen! Blauw als de kleur van het vijfde niveau is ook de bron van alle onderliggende niveaus. Het is de quintessens, de essentie van vijf. Ik ben "een vijf". De quintessens schept het aardse in de mens, concentreert en verkleint wat van boven komt. Wat circuleert in het Universum vindt menselijkheid in het brein met zijn uniek bewustzijn. Daaruit ontstaat de al even unieke mens op Aarde, in de Quintessens. Zo boven, zo beneden.
Bovenop die drie basiskleuren schildert de Kunstenaar een felheid van kleuren als spatjes van versiering. Bloemen vooral, maar ook dieren (vogels) en licht. Het spel van de zon met zijn licht maakt de kleuren levend, veranderend en bewegend. Kijk maar op de Weg!
2. HET GEVOEL * handen en voeten
Het gevoel ervaar ik het meest met mijn blote voeten. In de eerste plaats via moddervariaties. Met mijn tenen voel ik de ondergrond aan en leer ik de verschillende soorten voelen. Zo is bleekbruine modder het meest gevaarlijk, want ook het meest glibberig, als slijm. Donkerbruin en zwart slijk glijdt veel minder. Grijs kleeft erg, niet aan blote voeten, maar wel aan sandalen en aan schoenen, zo zie ik bij anderen. Dode bladeren vormen een zachte, veilige en aangename humusgrond. Ook takjes, gras of mos zijn makkelijk en aangenaam. Vandaag ondervond ik het moeilijke van een mengsel van slijk en steentjes. Ook steil stijgen of dalen in de modder kan moeilijk zijn; een stok is nodig.
Het gevoel bekom ik ook, uiteraard, met de vingers. Dit ondervind ik op een andere manier. Ik neem de gewoonte om onderweg eetbare bloemen en planten te oogsten, om er 's avonds een slaatje mee te maken, vol antioxidantia, vitaminen en mineralen. Gelukkig ken ik de eetbare planten goed en ook het onderscheid met de toxische. Maar ik voel ook met de vingers als blaadjes eetbaar zijn, of liever oneetbaar. Als ze harig zijn bijvoorbeeld, of hard of vezelig. Of anderzijds, als ze zacht of sappig zijn. Ook de kennis van de plantenfamilies komt goed van pas. Zo eet ik geen Boraginaceae, geen alkaloidhoudende planten uit vb. de Solanaceae en geen Scrophulariaceae. Jonge bladeren van bomen zijn erg lekker, erg gezond (want superbron van flavonoiden) en voelen zacht en licht aan. Jonge eikeblaadjes, jonge blaadjes van es, vlier en vooral linde zijn supervoedsel. Blaadjes van weegbree, es, paardenbloem en spirea maak ik ook warm als spinazie klaar. Met wat peper, Himalayazout en specerijen een delicatesse! Ook bloemen voelen goed aan, zoals de bloemen van het madeliefje, de rolklaver, moerasspirea, duizendblad, kaasjeskruid, ereprijs en vlier. Waarvan de meeste trouwens ook Emocons zijn (waarover ik het later wel nog eens heb).
3. DE REUK * de neus
Geuren zijn pertinent aanwezig op de Weg naar Santiago en wisselen voortdurend. In bos en veld heb je de natuurlijke geuren van bomen, struiken, palnten en vooral bloemen. De bloei ontplooit zich nu pas ten volle (later dan gewoonlijk) en ik kan dus genieten van de eerste geuren van de nieuwe bloei. Een weelde aan alifatische moleculen circuleert in de lucht. Onvermijdelijk ondervind ik de effecten van deze krachtige bestanddelen en inderdaad, alleen en 'in the middle of nowhere' ben ik uitermate kalm, rustig, zelfverzekerd, optimisitsch en welgezind. Zijn dat niet de effecten van de alifatische groep inhoudsstoffen van planten? Treffen we ze niet aan in jong plantenweefsel en in bloemen? Zeer zeker passend op de Weg!
4. DE SMAAK * de mond
Smaken uit de natuur op de Weg zijn voor 's avonds als ik voornoemd slaatje eet. Ik completeer het met aangekochte zaken zoals ui, tomaat, paprika, wortel, selder keukenkruiden (Herbes de Provençe) en specerijen (Garam Masala). Met wat sojasaus, vijfsoortenpeper, zout en flink wat olijfolie breng ik alles op supersmaak: de smaak van de Weg (voor mij althans). Lekker met kaas (Cantal) en brood (hier erg kokant en heerlijk Frans).
5. HET GEHOOR* de oren
Geluiden op de Weg, daar moet je op letten! Er is dag en nacht kikkerconcert, waar Motilium nog iets van kan leren! Er zijn krekels die zingen als La Fontaine beschrijft. Er zijn de vogels met hun gevarieerd gezang, waar Sint Franciscus ook zo verrukt van was en zeer terecht. Er is de koekoek, dagelijks en overal overduidelijk aanwezig. En die ene keer, toen ik rond middernacht in de tuin van m'n gîte was, hoorde ik de nachtegaal, met een scala van melodieën, zoals alleen hij dat kan.
Vermits het zo ongelooflijk veel regent, is er ook steeds het geluid van water. Snelstromend, kabbelend of als regendruppels van de bladeren op de grond druppelend. Pletsend, al stappend in de plassen. En piepend, glijdend in het slijk. Menselijke invloed op geluiden is op de Weg niet weg te denken: een kleppend klokje in de kerktoren, maar ook de voorbijzoevende auto's als ik op de asfaltwegen lopen moet. Het verkeer dat van achter me komt nadert al fluitend, waarbij de hoogste fluittonen van de grootste vrachtwagens komen. Eigenaardig hoe ik nieuwe geluiden leer kennen en hoe ik let op geluiden die er al altijd zijn geweest, maar nooit werden opgemerkt.